Dünya Kupası 2026: Perde Açılıyor

Dünya Kupası'nın başlamasına sayılı günler kaldı.

Yakında dünyanın dört bir yanında insanlar ekranların karşısına geçecek. Bir kısmı sabaha karşı alarm kuracak. Bir kısmı iş toplantılarında gizlice skorlara bakacak.

Peki Dünya Kupası'nı diğerlerinden ayıran şey ne tam olarak? Yani futbolu zaten her hafta izlemiyor muyuz?

Modern çağda herkesin kendisine ait bir gündemi, kendisine ait bir keşfeti var. İnsanların dünyanın geri kalanıyla dört senede bir aynı hikâyeye tanık olması aslında düşündüğümüzden çok daha kıymetli.

Çünkü Dünya Kupası'nda sahaya sadece futbolcular çıkmaz.

Ülkeler çıkar.

Kültürler çıkar.

Ulusal hafızalar çıkar.

Hayatta "O an nerede olduğumu hatırlıyorum" anları vardır. Dünya Kupaları milyonlar için bu anları üretir aslında.

Yıllar sonra golün kaçıncı dakikada olduğunu unutursunuz belki.

Ama o gol olduğunda nerede olduğunuzu, kime sarıldığınızı unutmazsınız.

Elbette turnuvalardan çok daha önemli şeyler var hayatta bize kendimizi hatırlatan.

Ama hafıza, olayları önem sırasına göre değil; hissettirdikleri duygulara göre saklar.

Zaten Dünya Kupası'nı diğerlerinden ayıran en önemli şey de bu.

Her ülke beraberinde kendi kültürünü de getiriyor.

Brezilyalılar futbolu adeta bir karnaval gibi yaşıyor mesela.

Kamerunlu Roger Milla köşe bayrağının yanında dans ediyor.

Arjantin'de babalarından Maradona efsanesini dinleyen çocuklar, şimdi kendi nesillerinin efsanesi Messi'nin hikâyesini izleyerek mirası devam ettiriyorlar.

Diller farklı.

Bayraklar farklı.

Coğrafyalar farklı.

Ama bir gol sonrasında yaşanan sevinç, dünyanın her yerinde aynı dili konuşuyor. Aynı duygunun farklı aksanları gibi.

Bizim için ise Dünya Kupası denildiğinde akla ilk olarak 2002 gelir.

Dünya üçüncülüğü.

İlhan Mansız'ın altın golü.

Dönemin bölüm sonu canavarı Sambacılarla önce gruplarda, sonra yarı finalde verdiğimiz mücadele.

Üçüncülük maçının ardından Güney Koreli futbolcular ve tribünlerle bir olup ortaya çıkardığımız şahane atmosfer.

Aradan yıllar geçti.

Kadrolar değişti.

Futbol değişti.

Dünya değişti.

Biz de değiştik.

Ama bazı şeylerin hissi hiç değişmiyor. İnsan doğası, eski ve güzel olanı özlüyor. 2002 de bizim için böyle bir nostalji.

Şimdi ise yeni hikâyelerin yazılmasını bekliyoruz. Bizi birçok kez koltuktan ayağa fırlatan, keyif alarak ve renk katarak geçirdiğimiz bir turnuva olsun.

Sporseverlerin bayramını şimdiden kutlarım, iyi seyirler!